در سالهای آغازین قرن بیست و یکم معتبرترین منبع رده بندی دانشگاههای جهان، گزارش مشترک سازمان آموزش عالی تایمز انگلستان (THE) و موسسه QS بر اساس پارامترهایی مشخص و استاندارد دانشگاههای دنیا به شمار می رفت؛ اما از سال ۲۰۱۱ و پس از جدایی این دو مجموعه در این زمینه، هر یک از آنها با توجه به قوانین و استانداردهای خود مبادرت به ادامه این کار نمودند. امروزه نشریه تایمز لندن همچنان یکی از برترین منابع در این زمینه است. اما آنچه در این مطلب بیشتر حائز اهمیت است بالا بودن آمار مراجعه و استناد بیشتر سیستم های آموزشی کشورها و دانشجویان بین‌المللی به سیستم رده بندی QS است.

رنکینگ QS

رتبه‌بندی های موسسه کاکارلی سیموندز (Quacquarelli Symonds) هم اکنون بالاترین آمار مراجعه را داراست. پارامترهای انتخابی این موسسه بر کیفیت ۶ شاخص معین استوار است؛ مهمترین آنها «اعتبار دانشگاه» است که این اعتبار باید از دیدگاه اعضای هیئت علمی سایر دانشگاه ها نسبت به دانشگاه مورد نظر بررسی شود و معیار اصلی این بررسی مراجعه و استناد این اعضاء به مقالات و سایر مطالب علمی منتشر شده دانشگاه است. از پارامترهای بعدی «نسبت اعضای هیأت علمی به دانشجو» است که از این جهت اهمیت دارد که مدت زمان اختصاص یافته به هر دانشجو را نشان می دهد و همینطور «میزان استناد به هر عضو هیات علمی» دانشگاه. از دیگر شاخص های رتبه بندی در این موسسه، می توان به «اعتبار افراد شاغل» در مجموعه دانشگاه و مجموعه های علمی مرتبط با دانشگاه اشاره کرد. دو شاخصه دیگر که با ارائه آمار توسط خود دانشگاه به QS بررسی می شود « تعداد دانشجویان بین المللی» است که میزان توجه دانشگاه به ترویج علم در سطح جهانی و پایبند بودن به یکسانی دانشجویان بین المللی را نشان می دهد و در نهایت «تعداد اعضاء هیئت علمی بین المللی» که نشانگر تقاضای دانشگاه برای جذب اساتید و متخصصین علمی جهان در راستای آموزش و پرورش و نیز تمایل دانشگاه برای جذب هیئت علمی از سراسر دنیاست. گفتنی‌ست که گذشته از این ۶ مورد اساسی موارد دیگری نیز مانند آمار تجربی دانشگاهها، شیوه ورود دانشجو، بورسیه ها و غیره می‌توانند بر رتبه‌ و جایگاه دانشگاهها تأثیرگذار باشند.